ya zara

اینکه نگران نماز خواندن دخترت هستی، نشان می‌دهد برای تربیت دینی‌اش اهمیت قائلی. اما قبل از هر چیز، مهم است بدانی که «_{نماز خوان کردن}» با اجبار و فشار معمولاً نتیجه‌ی پایدار نمی‌دهد.

نماز یک ارتباط قلبی است؛ اگر از روی ترس یا زور شکل بگیرد، ممکن است در ظاهر انجام شود اما در دل اثر نکند. پس رویکرد ما باید ترکیبی از محبت، الگو بودن، گفت‌وگو و ایجاد انگیزه‌ی درونی باشد.

اول از همه، رابطه‌ی عاطفی‌تان را تقویت کن. اگر دخترت احساس کند دوستش داری، حرفش را می‌فهمی و به او احترام می‌گذاری، احتمال پذیرش حرفت خیلی بیشتر می‌شود.

به جای سرزنش و مقایسه («ببین فلانی نماز می‌خواند»)، از جملات همدلانه استفاده کن: «دوست دارم بدونم نظرت درباره‌ی نماز چیه» یا «اگر چیزی درباره‌ی نماز اذیتت می‌کنه، خوشحال می‌شم بگی.» گاهی نوجوانان سؤال‌ها یا شبهه‌هایی دارند که نگفته در دلشان مانده است.

دوم، خودت الگوی آرام و جذاب باش. اگر او ببیند نماز برای تو یک کار سنگین و از سر اجبار است، طبیعتاً جذب نمی‌شود. اما اگر ببیند هنگام اذان با آرامش و شوق وضو می‌گیری، بعد از نماز حالت بهتر می‌شود، صبورتر و مهربان‌تر می‌شوی، ناخودآگاه تأثیر می‌گیرد. رفتار ما بیش از نصیحت اثر دارد.

سوم، فضای نماز را دلنشین کن. می‌توانی سجاده‌ی زیبا یا چادر نمازی که خودش دوست دارد برایش تهیه کنی، یا گاهی با هم نماز بخوانید. حتی خواندن نماز جماعت خانوادگی کوتاه می‌تواند حس تعلق و صمیمیت ایجاد کند. بعضی خانواده‌ها بعد از نماز یک چای یا گفت‌وگوی کوتاه صمیمی دارند تا نماز با حس خوب همراه شود.

چهارم، فلسفه‌ی نماز را ساده و قابل فهم توضیح بده. به جای تأکید صرف بر «واجب بودن»، درباره‌ی آرامش، تخلیه‌ی استرس، حرف زدن با خدا و حس امنیتی که نماز می‌دهد صحبت کن. مخصوصاً اگر دخترت نوجوان است، می‌توانی نماز را به عنوان زمانی برای خلوت شخصی و بازسازی روحی معرفی کنی، نه فقط یک تکلیف.

پنجم، تدریجی عمل کن. اگر کاملاً نماز نمی‌خواند، شاید بتوانی از یک وعده شروع کنی. مثلاً بگویی «فقط نماز مغرب رو با هم بخونیم». وقتی عادت شکل گرفت، بقیه هم آسان‌تر می‌شود. تغییر عادت‌ها زمان می‌برد.

ششم، دعا و توکل را فراموش نکن. تربیت دینی فقط با تلاش ما نیست؛ دل‌ها دست خداست. با آرامش و امید پیش برو و از ناامیدی یا دعوا پرهیز کن.

در نهایت، یادت باشد هدف فقط خواندن چند رکعت نماز نیست؛ هدف این است که او با میل خودش ارتباطی با خدا پیدا کند. اگر این ارتباط با احترام، محبت و درک متقابل شکل بگیرد، پایدار و عمیق خواهد بود.